อิทธิฤทธิ์เจ้าที่

By admin

บ้านเราหันหน้าเข้าถนนซอยทางทิศใต้ หลายๆ คนจะถือมากค่ะ เชื่อว่าเป็นทิศที่ฝังศพ ถ้าจะให้เป็นมงคลต้องหันไปทางทิศตะวันออกหรือทิศเหนือ แต่พ่อบอกว่าความจำเป็นบังคับ จะปลูกบ้านหันข้างหรือหันหลังให้ซอยได้ยังไง บ้านอื่นๆ เขาก็ปลูกแบบเราทั้งนั้น

มงคลย่อมอยู่ที่กาย วาจา ใจ ของเราเอง!

ริม รั้วบ้านเรามีศาลพระภูมิเล็กๆ ที่แม่เอาอาหารและน้ำไปเซ่นทุกวัน แม่บอกว่าพระภูมิคือวิญญาณเจ้าของที่ อาจจะเร่ร่อนไร้ที่อยู่อาศัย เราก็อัญเชิญให้มาอยู่เป็นที่เป็นทาง มีอาหารเซ่นไหว้ตามธรรมเนียมที่เชื่อถือกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ

เชื่อ ว่าเจ้าที่เจ้าทางจะตอบแทนเราที่มีบ้านให้อยู่ มีอาหารให้กินด้วยการคุ้มครอง ดูแลบ้านช่อง รวมทั้งผู้คนในบ้านที่อยู่ในศีลในธรรม ให้มีแต่ความสุขความเจริญตลอดไป

เพื่อนบ้านที่อยู่มาก่อนเล่าตรงกันว่าซอยนี้ผีดุ มากๆ เลย!

ส่วนใหญ่ก็คุยกันในร้านทำผม ร้าน กาแฟ กับในร้านก๋วย เตี๋ยวเนื้อเจ้าอร่อย ร้านนี้ชื่อดังขนาดมีรถเก๋งขับเข้าซอยมาเต็มหน้าร้าน ตั้งแต่ก่อนเที่ยงไปจนถึงตอนบ่ายๆ เลยค่ะ

บางคนถึงกับบอกว่าเคยเป็นป่าช้าเก่า แต่พ่อไม่เชื่อ พูดกับแม่และลูกๆ ว่าปากคนยาวกว่าปากกา อย่าไปสนใจให้เสียเวลาดีกว่า

บางคนก็บอกว่าเมื่อก่อนมีฆาตกรเอาศพมาทิ้งบ่อยๆ หมกไว้ในพงหญ้าเปล่าเปลี่ยว กว่าจะไปพบเห็นก็เน่า แล้วบ้าง เหลือแต่กระดูกบ้าง ส่วนมากไม่รู้ว่าเป็นศพใครด้วยซ้ำ!

ที่แม่โกรธก็คือมีเสียงซุบซิบว่า บ้านเราเคยเป็นป่าละเมาะเปลี่ยวมาก่อน ตอนดึกๆ มีคนเอาศพมาทิ้งหลายรายแล้ว ผู้ชายก็มี ผู้หญิงก็มี บางคนยัดใส่กระสอบผูกเชือกมาด้วยกว่าจะมีใครได้กลิ่นก็เละเทะหมดแล้ว

ข้อสำคัญก็คือวิญญาณยังสิงสู่อยู่ตรงนั้น หรือที่บ้านเรานั่นเอง!

แม่โกรธเรื่องนี้มาก บอกว่าพูดจาอัปมงคลให้บ้านเรา แต่พ่อปลอบว่าอย่ากลัวเลย เพราะความกลัว เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้โกรธ ถ้าไม่คุมอารมณ์ก็จะเสียสุขภาพจิตเปล่าๆ

พ่อเป็นคนใจเย็นมาก ไม่เคยเห็นว่าโกรธเคืองใครจนออกนอกหน้า หรือแสดงกิริยาวาจาให้เห็น นอกจากนิ่งๆ คล้ายสงบใจ มีสติ และทำให้เกิดปัญญาตามหลักพระพุทธศาสนา ดิฉันยังจดจำคำพูดตอนหนึ่งของพ่อได้ขึ้นใจเลยค่ะ

“อย่าเสียเวลาไปโกรธเคืองใครเลย เพราะกว่าครึ่งเขาไม่รู้หรอกว่าเราโกรธ! ส่วนที่เหลือก็ไม่สนใจว่า เราโกรธเขาหรือเปล่า”

 

คนไทยสมัยก่อนสร้างศาลพระภูมิไว้หน้าบ้าน ก็ด้วยความเชื่อถือเช่นนี้ ส่วนทางจิตวิทยาก็คือทำให้สบายใจว่าได้ทำสิ่งที่ถูกต้องเหมาะสมแล้ว

คืนหนึ่งก็มีเหตุ การณ์น่าขนหัวลุกเกิดขึ้นที่หน้าเราค่ะ!

จำได้ว่าคืนนั้นฝนตกหนักมาตั้งแต่เย็น พ่อบอกว่าเป็นฝน สั่งฟ้า เพราะใกล้จะ สิ้นฤดูฝนย่างเข้าฤดูหนาวแล้ว ตกค่ำฝนซาลงแต่ก็ยังโปรย ไม่ขาดสาย อากาศเย็นจนชวนนอน…มารู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงกุกกักในห้อง เสียงพ่อตื่นนั่นเอง! พ่อห้ามแม่ว่าอย่าเปิดไฟ แล้วรีบลุกจากเตียงไปที่หน้าต่างมุ้งลวดมีม่านกั้น แม่กับดิฉัน ก็ค่อยย่องตามหลังพ่อไปด้วยใจเต้นระทึก

อากาศหนาวยะเยือก เสียงลมพัดยอดไม้ซู่ซ่าน่าวังเวงใจ ดิฉันเกาะมือแม่ไว้แน่น มองเห็นพ่อค่อยๆ เปิดม่านด้านข้างหน้าต่างออกไปดู แล้วพึมพำว่า…มี คนมา!

แม่กับดิฉันมองออกไปบ้างก็เห็นร่างตะคุ่มๆ ราว 3-4 คน ยืนอยู่ริมรั้วด้านนอก ทำท่าคล้ายกำลังปรึกษาหารือกัน…อาจจะเป็นพวกมิจฉาชีพที่จะเข้ามาย่องเบา หรือปล้นสะดมบ้านเรา ก็เป็นได้

ถ้าพวกมันบุกรุกเข้ามา พ่อเป็นผู้ชายคนเดียว ในบ้าน จะไปต่อสู้กับพวกทรชนเหล่านั้นได้อย่างไรกันคะ? ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัวจนน้ำตาไหลตามประสาเด็ก มือเท้าเย็นเฉียบไปหมด

พ่อกระซิบให้เราอยู่เฉยๆ ก่อนเพื่อดูท่าที

ดิฉันแทบกลั้นลมหายใจ สักพักใหญ่ก็เห็นร่างดำๆ กลุ่มนั้นเดินห่างออกไปจนลับหายจากสายตา ได้ยินเสียงหมาหอนเบาๆ แต่เสียงมันเยือกเย็น จนทำให้หนาวใจ ต้องขอพ่อแม่นอนด้วยแน่ะค่ะ

วันรุ่งขึ้นมีเพื่อนบ้านทยอยเข้ามาหา บอกว่าเห็นคนร้ายกลุ่มหนึ่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านเรา ทำท่าเหมือนจะปีนรั้วแต่กลับเปลี่ยนใจเฉยๆ คงเพราะเห็นพ่อดิฉันเดินออกมาดูก็ได้…

เรามองสบตากัน ก่อนจะหันไปทางศาลพระภูมิ …คุณผู้อ่านคิดว่าเจ้าที่เจ้าทางนั้นมีจริงหรือเปล่าคะ?