แขวนคอตาย

By admin

ผีไทย
คืน นั้นเอง…เราคุยกันจนผล็อยหลับ ไป แต่แล้วเสียงอะไรบางอย่างก็ปลุกดิฉันขึ้นมาเงี่ยหูฟัง…ป้าเนื่องหลับสนิท จนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ แม้ดิฉันจะยังงัวเงียอยู่ก็ตามแต่เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบเชียบ นาน ๆ จะมีเสียงรถยนต์แล่นผ่านหน้าร้านสักครั้ง…ดิฉันแทบจะกลั้นใจฟังเพราะทำให้ รู้สึกเย็นสันหลังวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก

“ป้าเนื่อง” คือพี่สาวของดิฉันเอง แต่เรียกตามลูก ๆ ทั้งสามคนที่เป็นผู้ชายล้วน ๆ เป็นม่ายตัวคนเดียว ลูกสาวเข้าไปเรียนหนังสือถึงเชียงใหม่โน่น

เรา ได้ข่าวว่าป้าเนื่อง ล้มเจ็บด้วยโรคเบาหวานกับความดันสูง ไหนจะไขมันในเส้นเลือดอีกล่ะ ก็ตามแบบคนที่อายุเลยเลขห้า ไปแล้วนั่นแหละค่ะ…คนเราพอแก่ตัวลงก็มักจะมีโรคภัยไข้เจ็บคอยแวะเวียนมาหา อยู่ร่ำไป
สมัยไงล่ะ”

ดิฉันกับพี่สาวคุยกันในห้องนอนชั้นบน ส่วนห้องข้าง ๆ เป็นที่นอนของสามีกับลูกชาย…ตอนค่ำพวกหนุ่มๆ เขาก็ไปชมบ้านชมเมืองกัน แต่เรายังคุยไม่หยุดปากด้วยเรื่องจิปาถะ ตั้งแต่สมัยเป็นเด็กกับสาว ๆ เหมือนกับคุยกันถึงเรื่องของคนอื่นยังงั้นแหละค่ะ

เมื่อ เอ่ยถึงลุงประสงค์ที่ล่วงลับไปเมื่อปีก่อน ป้าเนื่องก็ยกมือไหว้ทำตาแดง ๆ บอกว่าเคยฝันถึงครั้งเดียวเท่านั้น…ไม่เคยมาเยี่ยม เยียนอีกเลย คงจะไปสู่สุคติเรียบร้อยแล้ว

…เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังมาจากฝาห้องที่สามีกับลูก ๆ นอนอยู่นั่นเอง!

ชั่วขณะหนึ่ง ดิฉันขนลุกเกรียวไปทั้งตัว…ลุงประสงค์ที่ตายไปแล้ว!?

เสียงสะอื้นดังขึ้นทุกที…คุณพระช่วย! เสียงของลูกชายทั้งสามคนของดิฉันนี่นา!

ตกตะลึงจนตัวชา ทำอะไรไม่ถูก พ่อก็นอนอยู่ด้วยแท้ๆ หรือว่าเขาเป็นอะไรไป…เสียงสะอื้นที่ดังชัดเจนขึ้นทำให้แน่ใจว่าพวกลูกๆ กำลังเจ็บปวดหรือหวาดกลัวอะไรอย่างรุนแรง จนทำให้ลุกพรวดพราดขึ้น ร้องออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ลูกแม่! เป็นอะไรไป?”

“อะไร แม่นพ?” ป้าเนื่องนอนเร็ว ร้องถามพร้อมกับลุกขึ้นนั่งเช่นกัน แต่ยังช้ากว่าดิฉันที่ลุกถลาไปถอดกลอน แล้วเข้าไปทุบประตูห้องที่ลูก ๆ นอนอยู่เสียงโครมคราม…สามีบ่นอะไรเสียงง่วง ๆ ก่อนจะเปิดประตูออกมา ดิฉันปราดเข้าไปเปิดไฟสว่างจ้า จ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน

ลูก ชายวัยสิบกว่าขวบทั้งสามคนนอนหงายตัวแข็งทื่อ อ้าปาก ลืมตาโพลง น้ำตาไหลรินอาบแก้มทุกคน เสียงครางปนสะอื้นบาดใจปิ่มว่าชีวิตจะแหลกสลายลง
ตอนหลังได้ข่าวว่าอาการหนักถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล ร้านรวงหน้าตลาดเอกาทศรถก็ต้องให้ญาติห่าง ๆ กับลูกจ้างช่วยกันดูแล ลูกสาวมาเยี่ยมประเดี๋ยวประด๋าวก็ต้องรีบกลับ

ตอนที่ดิฉันกับ สามีและลูก ๆ ยกโขยงไปเยี่ยมน่ะ ป้าเนื่องเพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาพักฟื้นที่บ้าน พอมองเห็นพวกเราก็ดีใจจนน้ำตาไหล เพราะญาติสนิทจริงๆ ของเราก็มีอยู่กันแค่สองคนพี่น้องเท่านั้น

ป้าเนื่องลุกมาต้อนรับขับสู้ คะยั้นคะยอให้ค้างคืนด้วยกัน ไม่ต้องไปเช่าโรงแรมให้หมดเปลืองเปล่า ๆ ยืนยันว่ารุ่งขึ้นกินอาหารที่ร้านเสร็จจะได้ไปไหว้หลวงพ่อชินราชเสียเลย เพราะวันเสาร์อาทิตย์น่ะคนแน่นเหมือนกับมีตลาดนัดเป็นประจำอยู่แล้ว

“ไหนจะวัดนางพญากับหลวงพ่อเหลืออีกล่ะ” ป้าเนื่องหว่านล้อม “มาคราวนี้จะได้ทัวร์วัดหลาย ๆ แห่งตามยุค

“แม่…ช่วยด้วย…”

“ไม่ ต้องกลัวลูกแม่!” ขาดคำก็ถลาเข้าไปกอดรัดลูก ๆ เช็ดน้ำตาพลางพร่ำถามแทบจะจับความไม่ได้ “เป็นอะไรลูก? ใครทำอะไร? บอกแม่ซิ…ทำไมไม่ปลุกพ่อ?”

สามียอมรับว่าหลับสนิท ฝันเห็นผู้หญิงวัยกลางคน ผอมบาง มีแต่หนังหุ้มกระดูกผมเป็นกระเซิง นัยน์ตาเหลือกลานแทบถลนออกมานอกเบ้า จ้องมองอย่างน่าเกลียดน่ากลัว…พวกลูก ๆ ก็ลุก ขึ้นมาแย่งกันเล่าว่า พวกแกเห็นผู้หญิงยืนแขวนคออยู่ที่หน้าต่าง เล่นเอาหวาดกลัวจนพูดไม่ออก นอกจากนอนน้ำตาไหล แล้วสะอึกสะอื้นดังขึ้นทุกทีปิ่มว่าจะขาดใจตาย

ดิฉัน หันขวับไปหาพี่สาว แกหลบตา พูดเสียงอ่อย ๆ ว่า เมื่อสองสามเดือนก่อนมีญาติห่าง ๆ จากเหนือ บอบช้ำทรุดโทรมเต็มที มาอาศัยอยู่แค่คืนเดียวก็ผูกคอตายที่หน้าต่างนั่นเอง

คืนนั้น ดิฉันนอนกับลูก ๆ จนรุ่งเช้า…หลังจากไปกราบขอพรจากหลวงพ่อชินราชแล้วก็ล่ำลาป้าเนื่องกลับ กรุงเทพฯ ทันที…แค่นี้ก็ขนหัวลุกเหลือแหล่แล้วค่ะ!